ภาพมุมสูงของศูนย์อวกาศเคนเนดีประตูสู่อวกาศของสหรัฐฯ จุดกลางภาพคืออาคารประกอบยานสีขาว มีถนนเชื่อมสู่ฐานปล่อยยานทั้ง 2 ที่ติดกับชายฝั่งมหาสมุทร บนแหลมคานาเวรัล มลรัฐฟลอริดา (NASA)

โบกมือลา “ยุคกระสวยอวกาศ” กันไปตั้งแต่กลางปีที่แล้ว (2011) ณ ศูนย์อวกาศเคนเนดี ที่ยังไม่ได้ปิดตัวตามไปด้วย ทว่าในวัย 50 ปีของศูนย์อวกาศแห่งนี้ “นาซา” เตรียมฉลองด้วยการปรับโฉมใหม่ให้เป็น “ท่าอวกาศยานสาธารณะ”
      
       ย้อนไปเมื่อ 50 ปีก่อน ประวัติศาสตร์แห่งการคมนาคมทางอวกาศของชาติสหรัฐฯ ก่อกำเนิดขึ้นที่นี่ “ศูนย์อวกาศเคนเนดี” (KSC : The John F. Kennedy Space Center)
      
       เปิดประตูสู่อวกาศอย่างมั่นใจ
      
       เดือนกุมภาพันธ์ 1962 “จอห์น เกลนน์” (John Glenn) กลายเป็นอเมริกันชนคนแรกที่ได้โคจรรอบโลกเป็นผลสำเร็จ เกลนน์นำแคปซูลฟรีดอม 7 (Freedom 7) บินวนรอบโลก 3 รอบ และนำเครื่องลงจอดในมหาสมุทรแอตแลนติกได้อย่างสวยงามตามแผน
      
       อีก 3 เดือนถัดมา จรวดมอร์คิวรี-แอตลาส (Mercury-Atlas) ลำที่เคยนำพาเกลนน์ออกนอกโลก ก็พาออโรรา 7 (Aurora 7) ที่มีสก็อตต์ คาร์เพนเทอร์ (Scott Carpenter) อยู่ในนั้น ปฏิบัติภารกิจและประสบความสำเร็จเหมือนเกล็นน์ได้ดีอย่างไม่ผิดเพี้ยน
      
       การทำแบบเดิมซ้ำได้อย่างไม่ผิดพลาด เท่ากับตอกย้ำความสำเร็จของสหรัฐฯ ทำให้มั่นใจในความสามารถและความเป็นไปได้ต่ออนาคตการสำรวจอวกาศ ท่ามกลางการแข่งขันอย่างดุเดือดกับสหภาพโซเวียตในขณะนั้น
      
       ความคิดในการจัดตั้งศูนย์ปฏิบัติการบินอวกาศ ก็เกิดขึ้น และต่อมาได้เปลี่ยนชื่อตามประธานาธิบดี “จอห์น เอฟ เคนเนดี” เพื่อเป็นเกียรติที่มีวิสัยทัศน์ในการมุ่งหน้านำพาชาติแห่งพญาอินทรีสู่ดวงจันทร์ได้ล้ำหน้าใคร และมีชัยในศึกการสำรวจอวกาศ
      
       จากนั้นศูนย์อวกาศเคนเนดีกลายเป็นประตูสู่อวกาศหลักของสหรัฐฯ ทั้งการขนส่ง ลูกเรือ อุปกรณ์สำรวจต่างๆ ตั้งแต่ยุคโปรเจเมอร์คิวรี (Project Mercury) ซึ่งเป็นการนำร่องส่งมนุษย์สู่อวกาศโครงการแรกของสหรัฐฯ, การติดตั้งสถานีอวกาศนานาชาติ, การนำส่งกล้องโทรทัศน์อวกาศฮับเบิล, การส่งยานสำรวจดาวอังคาร จนกระทั่งโครงการกระสวยอวกาศกว่า 30 ปีที่เพิ่งปิดตัวลงไปเมื่อปีกลาย
      
       ทว่า 50 ปีหลังจากนี้ องค์การบริหารการบินอวกาศสหรัฐฯ (นาซา) มองแล้วว่า เคเอสซีจะต้องก้าวล้ำนำสมัยกว่าที่เคยเป็นอยู่ ด้วยปฏิบัติการปรับโฉม เพื่อรองรับยานอวกาศรุ่นใหม่ (ที่กลับไปใช้รูปแบบเดียวกับอะพอลโล) และยังจะต้องมีแนวคิดใหม่สำหรับท่าอวกาศยานในอนาคต

 ยานโฟโบส กราวน์ ซึ่งเป็นยานสำรวจดวงจันทร์ของดาวอังคาร ได้ตกลงสู่พื้นโลกแล้วเมื่อเวลาราวเที่ยงคืน 45 นาทีที่ผ่านมา ตามเวลาในไทย โดยจุดที่ยานตกอยู่ในมหาสมุทรแปซิฟิกห่างจากชายฝั่งทางตะวันตกของเกาะ เวลลิงตันในชิลีราว 1,250 กิโลเมตร รัสเซียได้ส่งยานโฟโบส กราวน์ขึ้นสู่ห้วงอวกาศเมื่อวันที่ 9 พฤศจิกายนปีที่แล้ว เพื่อขึ้นไปเก็บตัวอย่างดินบนดวงจันทร์ของดาวอังคารและมีกำหนดจะกลับสู่โลก ในปี 2557 แต่ประสบความล้มเหลว โดยยานไม่สามารถเดินทางหลุดออกไปจากวงโคจรของโลกได้ ทำให้ทางการรัสเซียต้องออกคำเตือนว่า ยานดังกล่าวจะร่วงลงสู่พื้นโลกโดยไม่สามารถคาดได้ว่าจะตกลงในบริเวณใด และนับเป็นขยะอากาศที่มีขนาดใหญ่ที่สุดที่ร่วงลงสู่พื้นโลกโดยยานโฟโบส กราวน์ มีน้ำหนักถึง 14.9 ตัน

เจ้าหน้าที่ด้านอวกาศของรัสเซียกล่าวว่า ยานอวกาศไร้มนุษย์ที่ส่งขึ้นไปสำรวจดาวอังคาร  แต่ล้มเหลวไม่สามารถหลุดจากการโคจรรอบโลกเพื่อมุ่งสู่ดาวอังคารได้  น่าจะตกลงสู่พื้นโลกในมหาสมุทรอินเดีย วันอาทิตย์นี้

สำนักงานอวกาศรัสเซียเปิดเผยว่า ยานโฟบอส-กราวนด์ น่าจะตกสู่พื้นโลกประมาณวันเสาร์ถึงวันจันทร์ แต่ที่น่าเป็นไปได้มากที่สุดคือวันอาทิตย์ และถ้าตกในวันอาทิตย์ก็จะมีเศษชิ้นส่วน 20-30 ชิ้นน้ำหนักรวมประมาณ 200 กิโลกรัมตกในมหาสมุทรอินเดีย ใกล้เส้นละติจูด 10 องศาใต้และลองติจูด 90 องศาตะวันออก

รัสเซียส่งยานอวกาศลำนี้ขึ้นไปสำรวจดาวอังคารเมื่อเดือนพฤศจิกายนปีที่แล้ว จากศูนย์อวกาศไบไกนัวร์ ในคาซัคสถาน แต่ล้มเหลวที่จะฉีกตัวออกจากการโคจรรอบโลก  ขณะนี้ยานดังกล่าวโคจรอยู่เหนือพื้นโลก 200 กิโลเมตร  สำหรับรายละเอียดต่าง ๆ ของยานลำนี้ที่จะตกสู่พื้นโลก จะมีความชัดเจนมากขึ้นเมื่อยานโคจรเข้าใกล้โลกมากกว่านี้